Hoe dit gekom het dat 1: Mini Schnauzers my betower het.

Hoe het dit gekom dat ek verlief geraak het op mini Schnauzers?

Almal weet dat ek ‘n diere mens is. Plante is nie my lyn van belangstelling nie.

Aan die einde van die 1960 tiger jare het ek Alaskan Malamute geskou en geteel. Dis natuurlik ‘n storie vir ‘n ander keer. 

Met die skouery van my honde was daar altyd geleentheid om ‘n bietjie rond te loer en meer uit te vind oor honderasse wat mens nie ken nie. Die Malamute was in die werkende hondeklas. Die Schnauzers is deel van die werkende honde groep. Daardie jare was daar nog nie baie in omloop nie. Eintlik moet ek verduidelik dat ek meer in Whippets belanggestel het. Hul het sulke sagte velletjies, liefdevolle gesiggies wat net my aandag getrek. 

Telkens het ek weer die mini Schnauzers raakgesien. Hul houding en op en wakkerheid het my gefasineer.

In 1980 het ek teruggegaan Potgietersrus toe na my jaar verdere studie. Ek het ‘n lekker duplex woonstel gehuur en besluit om vir my ‘n mini Schnauzer te kry. Die teler was in Pretoria en ek het ‘n tefie gekoop sonder om haar te sien.

Iemand het goedgunstelik die hondjie een aand by my afgelewer. Sy was net agt weke en die dierbaarste klein borselbekkie. Die persoon wat haar gebring het, het gesê sy was so soet. Nie getjank of gekla nie.

Ek was mal oor my klein honde-kindjie. Doop haar toe Dixie. Die naam klink soos wat sy is, op en wakker en gedurig bedrywig. 

Ongelukkig was ons blyery in Potgietersrus van korte duur want ek besluit om die stoute skoene aan te trek en te trou met ‘n man wat in Secunda bly. Ek het haar saam Secunda toe geneem om aan my aanstaande bekend te stel. Sy was nie baie gelukkig met die geryery en blyery op ‘n vreemde plek nie. 

My aanstaande vra toe om my hand! My antwoord: “Driekwart van my sê ja, sodra jy Dixie gewen het is alles reg met my!”

Aanstaande was eers nie baie beïndruk met my antwoord nie. Hy was gewoond aan groot honde en hul het nie in die huis gekom nie. Tog het hy alles gedoen om Dixie se guns te wen. Op die einde was hy amper liewer vir Dixie, en meer geheg aan haar as ek.

Dixie het nie baie oud geword nie. Sy moes iewers gif gekry het want een aand na ek haar uitgelaat het, het sy met bolle skuim om die bekkie en met rukkings ingekom. Sy het dit toe nie oorleef nie.

Daar het ‘n tyd verloop voordat ons weer uitgekyk het vir ‘n nuwe mini Schnauzer. Dit was Bobbie en ‘n storie wat ek nog sal vertel.

Ek het Nancy ook gekry met haar eie storie. Bobbie en Nancy het redelik lank geleef. Na Bobbie het ek Megan gekry, wat ook haar eie storie het van hoe sy by my uitgekom het.

Toe ek NZ toe trek het ek besluit om nie sommer weer ‘n hond te kry nie. Famous last words. ‘n Bietjie meer as ‘n jaar later noem ek aan my seun dat ek nogal uitsien om weer ‘n hond te kry. “Goeie idee, Ma, kry vir Ma weer een.” kom antwoord.

Ek soek dadelik rond en ontdek opregte mini Schnauzer hondjies in Masterton wat net  seker so’n uur se ry van ons af is want dis ‘n kronkelpad die berge in en oor. Die koeël was deur spreekwoordelike kerk, en vandag na amper twaalf jaar is my liewe Trompie ( wat ook ‘n storie op sy eie is) steeds my beste maat en geesgenoot.

 

Die foto is seker meer as tien jaar terug geneem.

Deur scrapydo2.wordpress.com

Retired teacher interested in anything crafty: Scrap booking, card making, quilting, knitting etc. Everything about animals especially DOGS

23 comments

  1. Ek voel soos jy. My Mini’s is my eerstes, en ek wil nie eens daaraan dink dat hulle dood kan gaan nie. Hulle is my lewe, rede om aan te gaan as ek nie lekker voel nie. Hulle volg my, slaap oral in die huis waar ek werk en loop agter my aan as ek na ‘n ander vertrek stap. Ek word aanvaar vir wie ek is, met al my foute. Om die eerlike waarheid te skryf, ek wens mense was so.

    Like

    1. Dis hemels om so daaraan te dink. Trompie het altyd by my op die bed gelê maar nadat daar weer met vuurwerke geskiet word gaan lê hy sommer vroeg aand onder die kas en kom nie daaruit voor na een snags. Hy kom nie op bed lê nie, sukkel om ook op te spring.

      Like

    1. Dankie Aletta. Ek wou regtig nie weer ‘n hond gehad het nie. Dis so hartseer om afskeid te neem na ‘n lang saamwees. Gelukkig het my seun hulle ‘n jong Yorkshere Terriertjie gehad wat my beslis gehelp het om te oorleef. Hy is nou al amper dertien jaar en gaan nog goed aan. Wil van sy eie maar steeds die moeite werd. Hy en sy maatjie kuier vir naweek by my en Trompie. So ons het geen oomblik stilte nie.

      Like

    1. Ja die liewe hondekind. Hy was omtrent ‘n jaar op foto. Nog nie ‘n haarsny gehad nie. Sy gesondheid is stadig besig om agteruit te gaan. Galstene verskyn nou en dan en dan het hy afgelope tyd water op sy longe gekry en dr sê op einde dis sy hart wat vergroot is en die oorsaak van die water is. So ek kyk hom maar elkedag en hoop vir die beste. Hy loop ook nie meer so lekker want hy het harde groeisels in sy oksel en dit stoot sy been weg. Ai, oudword is nie vir sissies nie.

      Liked by 1 person

  2. Jy praat so reg in my kraal. Ek is spyt dat ek nie vroeër hierdie ras ontdek het nie. My drietjies is nou sewe en nege jaar oud en hulle is soos ons kinders. Hulle lojaliteit is verstommend. Dankie vir die mooi skrywe, Ineke. Sterkte ook nou met Trompie se oudword en skete. Almal van ons kom op ‘n dag by daardie punt waar mens ‘n besluit moet neem oor jou diertjie en dis altyd hartverskeurend.

    Like

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: